Wat zich vandaag in Lille afspeelt rond de gemeentescholen, is geen gewoon beleidsdossier meer. Het is uitgegroeid tot een pijnlijke illustratie van hoe bestuur vooral niét moet gebeuren.
Laat ons duidelijk zijn: dat een bestuur keuzes maakt waar niet iedereen het mee eens is, hoort bij politiek. Maar wat hier gebeurt, gaat niet over een verschil in visie. Het gaat over een gebrek aan eerlijkheid, transparantie en respect voor iedereen die dagelijks het beste van zichzelf geeft in onze gemeente.
Beslissen tegen beter weten in
Op 25 maart wil het gemeentebestuur beslissen om onze gemeentescholen De Komeet en Het Trapleerke tijdelijk onder te brengen bij Fluxus GO! Kempen. Dat gebeurt tegen het unaniem negatieve advies van beide schoolraden in. Geen meerwaarde, wel extra onrust, en totaal niet in lijn met het participatietraject dat net werd opgestart.
Waarom organiseer je trouwens een participatietraject als je ondertussen gewoon je eigen plan doordrukt?
Er is nu een expert aangesteld, en dat is op zich positief. Maar waarom krijgt die amper tijd? Ze moeten het traject voeren op de helft van de tijd van andere gelijkaardige trajecten. Waarom voelt het alsof dit traject vooral dient om achteraf te kunnen zeggen dat “iedereen gehoord werd”?
Als de uitkomst toch al vastligt, noem het dan geen participatie. Noem het wat het is: schijninspraak.
Afwezig bestuur, afwezige verantwoordelijkheid
Misschien nog schrijnender: geen enkele schepen vond het nodig om aanwezig te zijn op de meest recente, cruciale schoolraden. Geen uitleg, geen dialoog, geen verantwoording. Een dag eerder werd nochtans op de gemeenteraad verkondigd dat er binnen het college bekeken zou worden wie de vertegenwoordiging zou opnemen om op de schoolraad aanwezig te zijn. Dit is geen detail meer. Dit is de essentie van goed bestuur. Of beter: het totale gebrek eraan.
Communicatie? Of het gebrek daaraan
Sinds december leven de schoolteams in onzekerheid. De aankondiging van een mogelijke overdracht werd meteen gevolgd door een presentatie van het GO!, maar daarna bleef het stil: geen overleg, geen echte dialoog, geen respect voor de mensen op het terrein. De vraag van de schoolraad was nochtans eenvoudig en menselijk: communiceer eerst met het personeel, dan met ouders en pas daarna met de pers. Zelfs dat bleek te veel gevraagd.
Dat Lille intussen niet langer welkom zou zijn bij de scholengemeenschap Groei, zegt veel. Samenwerkingen vallen of staan met vertrouwen. Als dat weg is, blijft er weinig over. En dat is misschien wel de grootste schade van dit dossier: niet de structuurwijziging op zich, maar het vertrouwen dat systematisch wordt afgebroken bij onze scholen en de buurgemeenten.
Zelfs de planning van een infomoment – op een facultatieve verlofdag en vlak voor een verlengd weekend – getuigt van dezelfde lijn: beslissingen nemen zonder voeling met de realiteit van ouders en scholen. Toeval? Of gewoon opnieuw een voorbeeld van hoe weinig er geluisterd wordt?
Zeg gewoon waar het op staat
Kan er dan echt niet toegegeven worden dat het gewoon een besparingsmaatregel is en dat men de zogezegd ‘vervelende ballast’ overboord wil gooien? Beleid voeren is keuzes maken. Maar leiderschap betekent ook eerlijk zijn over de redenen achter die keuzes en zich af en toe wat nederig opstellen.
Dit belooft weinig goeds
Dit is het eerste grote dossier van het bestuur N-VA–LEF in Lille. Als dit de standaard is, dan is dat geen schoonheidsfoutje, maar een structureel probleem. De vraag die vandaag boven alles hangt, is niet of een overstap naar GO! een goede keuze is. De vraag is of dit bestuur nog het vertrouwen verdient om überhaupt te besturen. En dat is misschien wel de meest pijnlijke conclusie van allemaal.
We ondersteunen met Inzet als vanzelfsprekend de acties van het personeel aanstaande dinsdag om het werk neer te leggen, want genoeg is genoeg!
Hoop
We koesteren nog een sprankeltje hoop. Het kan niet dat alle leden van de meerderheid achter deze beslissingen staan. Daar geloven wij écht niks van. De vraag is of ze de particratie verkiezen boven hun eigen gezond verstand en hun eigen voeling met de realiteit in onze dorpen en scholen. Als ze echt die particratie verkiezen, dan is alvast LEF een totaal verkeerd gekozen partijnaam.
