Wapenstilstand

11 november: dat blijft de dag om stil te staan bij het verleden, heden en de toekomst. In elk van onze vier dorpen zetten heel wat vrijwilligers zich in opdat niet vergeten wordt waarrond deze dag draait. Ook onze schepenen mochten een woordje doen in Lille en Gierle.
Hieronder kan je de toespraak van onze schepen, Chiel Danckers, lezen die werd gehouden in de OLV-kerk te Gierle.

Beste Gierlenaren

Een bijzonder welkom aan de leden van NSB Gierle, de koninklijke harmonie De Vriendenkring, het Ceciliakoor en alle andere sympathisanten die hier weer of voor het eerst aanwezig zijn op deze jaarlijkse traditie: de 11-novemberviering in onze prachtige Onze-Lieve-Vrouwekerk.

In afwezigheid van mijn collega, mevrouw de burgemeester, heb ik de eer gekregen om op deze belangrijke dag enkele woorden tot u te richten. Dus bij deze…

11 november 1918: de eerste dag in vier jaar waarop de kanonnen stil bleven, Wapenstilstand. Wat de toenmalige impact was, is niet te bevatten, maar toch groeide het nog uit tot een veel groter geheel en daarover wil ik het vandaag met u hebben.

Op 11 november herdenken we immers niet enkel het einde van WO I, maar eveneens de slachtoffers van beide wereldoorlogen.  
We herdenken ook de geleverde strijd voor vrede, een strijd die lang niet enkel op het slagveld plaatsvond. Denk maar aan iedereen die een ondersteunende, maar even belangrijke functie had: van de arbeiders tot de verpleegsters, van de mensen die in het verzet hun eigen leven riskeerden  tot de moeders die een huishouden hadden recht te houden in oorlogstijden.
We herdenken evenwel het leed dat onze land- en dorpsgenoten werd aangedaan. Het leed van een moeder wiens kinderen door de bezetter werden opgeëist en meegenomen, het leed van de knagende onzekerheid die een oorlog met zich meebrengt en van alles te moeten achterlaten op de vlucht.

Niets of niemand kan ons vandaag de dag zo goed beschrijven hoe het er toen aan toeging en hoe men zich voelde als iemand die het zelf heeft meegemaakt. Hier in Gierle kennen we allemaal wel de aangrijpende verhalen van Boni Mellaerts, onze eerste ereburger die vandaag jammer genoeg niet aanwezig kan zijn, en zijn collega-verzetsstrijders. Of tenminste: we zouden die allemaal moeten kennen. Daarnaast heeft iedereen wel zijn/haar eigen familieverhalen. Ik dus ook. De laatste jaren vertelt mijn ondertussen 91-jarige grootmoeder, ons moeke, die verhalen telkens opnieuw en opnieuw en… opnieuw. En ook al weet ik wat er gaat komen, ik hang elke keer weer verbijsterd en vol spanning aan haar lippen wanneer ze vertelt over haar vader die ‘s nachts met slechts één slot op de deur de aankloppende Duitsers via een simpel truckje voldoende kon ophouden zodat haar broer tijd genoeg had om over de woeste gronden weg te vluchten en voor de zekerheid de Aa te doorkruisen om zo ver achter hun huis voor een nacht of langer weg te blijven. Meestal was dat dus met natte kleren. Het is als een film die zich voor mijn ogen afspeelt.

Hij ging op de vlucht, maar kon telkens weer keren. Als ze erover vertelt, krijgt ons moeke nog elke keer spontaan een lach op haar gezicht omdat ze de Duitsers te slim af waren. Die lach bezorgt mij dan weer een warm gevoel, wat in schril contrast staat met de kille oorlogssituatie waarin zijzelf en al onze landgenoten zich toen jarenlang hebben bevonden.

Datzelfde warme gevoel krijg ik op een of andere manier ook wanneer ik zie hoeveel vrijwilligers zich vandaag de dag nog altijd inzetten om de gruwel uit het verleden en het belang van vrede te herdenken. Dat gevoel krijg ik eveneens wanneer ik zie dat talrijke dorpsgenoten zich sterk inzetten om mensen op de vlucht te helpen, om te strijden voor internationale solidariteit, om een vuist te maken tegen klimaatonrecht en voor klimaatrechtvaardigheid. Want ja, internationale vrede is er niet: Oorlog is in jaren niet zo dichtbij geweest, maar is tegelijk ook nooit weggebleven van onze aardbol.

Oorlog, meedogenloze regimes, klimaatonrecht dat zorgt voor overstromingen, watertekorten en hongersnoden, enz.: die zaken doen mensen op de vlucht slaan. Wisten jullie trouwens al dat een hongersnood zo pas officieel genoemd mag worden wanneer die aan vele voorwaarden voldoet? En wist je dat een van die voorwaarden betreft dat er elke dag minstens 2 op de 10.000 mensen sterven aan de gevolgen van honger? In ons dorp, beste mensen, zou dat willen zeggen dat er dagelijks iemand moet sterven van de honger.

In zo’n extreme situaties is er niet veel nodig om een reeds gedestabiliseerd gebied tot een regelrechte oorlogzone te maken. In zo’n extreme situatie is het nogal wiedes dat mensen op de vlucht slaan. Vandaag staan we dus niet enkel stil bij wie vocht voor onze vrijheid, maar ook bij wie momenteel op de vlucht is om oorlogsredenen of eender welke onrechtvaardigheid. Een lot waar wij Belgen tot tweemaal toe het slachtoffer van waren. Volgens recente cijfers van de VN telt de wereld meer dan 100 miljoen mensen die gedwongen op de vlucht zijn. Het is dus niet enkel in en uit Oekraïne dat mensen vluchten, maar dat wist u natuurlijk al langer.

Wanneer mensenrechten in het gedrang komen of verdwijnen, is het logisch dat mensen op de vlucht slaan, op zoek naar een veiligere toekomst. Het is namelijk niet voor niets dat we de mensenrechten als minimumstandaard beschouwen. Al wankelen diezelfde mensenrechten vandaag de dag meer en meer in de hoofden en daden van velen. In de huidige tijden van polarisatie, aangewakkerd door oneliners in de kortetermijnpolitiek, worden de mensenrechten al te vaak geschonden. Denk bijvoorbeeld maar aan de gezinnen met jonge kinderen die op de vlucht al weken op straat slapen in ons eigen westers land. Denk maar aan sociale media die vandaag de dag al te vaak allesbehalve sociaal zijn, maar eerder een online vuilbak vormen en alzo de onverdraagzaamheid doen toenemen.

Daarom hou ik hier tenslotte graag een pleidooi voor ontmoeting. Maak als het even kan tijd voor elkaar, ook voor een onbekende. Of iemand nu jong is of al wat ouder, welke achtergrond een ander ook heeft: leer elkaar kennen. Zo leren we ook van elkaar. Zo zorgen we ervoor dat iedereen zich thuis kan voelen, ook al heeft men misschien andere ideeën. We zorgen dat iedereen hier in Gierle zichzelf kan en mag zijn, dat we dat warme gevoel kunnen ervaren en kunnen laten ervaren, ook al zitten onze gedachten al te vaak bij minder leuke zaken. Je hoeft nog maar naar het nieuws te kijken of te luisteren en je ziet haast alleen maar miserie. Geef elkaar dan tenminste toch dat warme gevoel in soms kille tijden. Hier in Gierle doen we dat al jaren: blijf dat a.u.b. ook doen.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat elk probleem, hoe klein of groot dan ook, dat zich oplost door naar elkaar te luisteren en met elkaar te praten, een overwinning is voor eenieder, want iedereen wint bij een conflict dat wordt opgelost met woorden in plaats van wapens. In een oorlog zijn er geen winnaars. We moeten onze kinderen, de wereldleiders van morgen, daarom doordringen van de kracht van het woord en de luisterbereidheid. Onze boodschap voor de volgende generaties moet dezelfde blijven. Het is dan ook belangrijk dat plechtigheden zoals die van vandaag blijven bestaan.

Laten we dus vandaag en in de toekomst de boodschap ‘Nooit meer oorlog’ uitdragen, samen sterk, want deze boodschap staat voor zo veel meer dan dat de 3 woorden apart willen zeggen.

Ik dank u in naam van het gemeentebestuur voor uw aanwezigheid op deze belangrijke dag en wil ook de steeds vlekkeloze organisatie van harte bedanken om ervoor te zorgen dat men in Gierle niet vergeet wat niet vergeten mag worden. Merci.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *